Komórka pamięci

Komórka pamięci obrazek3

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „POEZJA PĘKŁA”

Dzikie Wyspy Lojalności

Twardy człowiek w synapsach stanął przy oknie
sięgając pamięcią aż po dzikie Wyspy Lojalności
otoczony elastycznymi ideologiami starych ludzi
których życie gwałtownie pominęło w mądrości
nie wykazały jej wyniki przepychanek słownych
oraz proboskich utyskiwań na losy tego świata
z naciskiem na polubowne interdomowe piekiełko

patrzy w stronę pyskatych wyrostków z trądzikiem
których dawno przerosła szybkość wyszukiwarek
ograniczając im zdobywanie wiedzy do minimum
nie wykazały jej implikacje ekranowych strzelanek
najlepszy wynik zabijania nagrodził jedynie refleks
twardy człowiek w synapsach odwrócił głowę
po Wyspach Lojalności rozbiegły się zdziczałe psy.

Nocebo w strefie zadrażnień

W przypadku wystąpienia ciemnych plam aury
ustawić się w punkcie zbornym skupienia
przy odczuwaniu samych skutków ubocznych
zbudować indywidualny schron mentalny
dla pełnej ochrony stref zadrażnień
wykuć szczęście na pamięć wabiąc nowe
najwyższymi wibracjami energetycznymi
zmaterializować wyobrażenia zjednując wielość
mistrzowie wymówek w pojedynczości
zaklęli nieodmówione zwyrodnienia bytu
nie znając reguły zamów narazili się zamawiaczom.

Honorowe żelki z gliny dumnie pokryte wydzieliną godności

Żelujesz na ciele włos oślizgłością
idealne gruczoły wydzielają znakomicie
bez pamięci narażonej na szwank o możliwej łatwości
poślizgu honoru na własnej wylince

depczesz człowiecze powietrze bieżnikiem
zamontowano najnowszy z antyludzkim przeciw poślizgiem
musi zawodzić modna wartość z żurnalu
w poczuciu doskonałości na nogach glinianych

niezachwianie prześlizgniesz swą godność
jeśli nawet tak długo nóżki dadzą rady
dumę jednak uszczerbi pusta od wspomnień bez wydzieliny
z natury wykwintna inaczej starość.

 

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

Narzędziownia mroku

Mrok oślepiający słońce
łypie zza rogu obfitości
opisuje karton mieszkalny słowem radość
zlokalizowany na ulicy chłodnej
tuż za winklem szczęśliwej
usianej psimi kupami
w aglomeracji zażyłych blokowisk
gęstych wyobcowaniem
spoufalonych przy zsypie
mrok odrobinę ordynarny
pod włos ogólnie przyjętej pamięci
której przekornie niedoświetla
omija płycizny głęboki łukiem
i nie odbiera parafialnych awizo
w narzędziowni wiary trzyma skorupy
burzące klarowność świetlistych sztuczek
podwaliny szoruje czymś z domestosem
by poza mrokiem nie było zamętu.

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

W magazynie osób mniejszych 1

Jestem nieobecny. Nie ma mnie w moim dotychczasowym życiu. Jest za to nowe zjawisko, obecne. Moja nieobecność wydaje się być usprawiedliwiona. Mieszkam w dużym, pięknym domu z pokaźnym ogrodem, na malowniczej wyspie. Do tego za darmo! Mam zupełnie bezstresową pracę. Zarabiam bardzo dobrze. Codziennie mogę się cieszyć zniewalającym pięknem otaczającej przyrody. Urządzam sobie wypady do centrum handlowego i kupuję wszystko, na co tylko mam ochotę.

W dodatku tu niemal zawsze jest ciepło. Taki typowo morski klimat z lekką bryzą od wody. Kiedy najdzie mnie romantyczny nastrój, mogę udać się nad pobliskie jezioro, podziwiać łabędzie i inne ptactwo – zbyt leniwe, by wznieść się ponad ziemię lub wodę. Nie ma co się im dziwić. Na górze zatrzęsienie samolotów z Polakami. Na dole tylko widmo ptasiej grypy.

Co kilka dni oddaję się gotowaniu z pasją przynależną każdemu szalonemu twórcy, a raczej eksperymentom na półproduktach. Robię to czysto hobbistycznie oraz dla relaksu, pomijając oczywiście skłonność do obżarstwa – w myśl dowcipu o człowieku, który przychodzi do apteki, prosi o coś na zachłanność, po czym zaciska palce na brzegach okienka i szarpiąc je, krzyczy do przestraszonej pani po drugiej stronie: „Byle dużo! Dużo! Dużo!”.

Wieczory spędzam, oglądając ciekawe filmy na moim małym kinie domowym. Wcześniej jednak jeżdżę na rowerze, uprawiam bieganie lub chociaż streching. Potem kąpiel z olejkami do aromaterapii. Przed snem odrobina ulubionej muzyki, by łatwiej wpaść w całonocny niebyt. Nie muszę wstawać rano, bo pracuję tylko kilka godzin dziennie, a zaczynam kiedy chcę – gdzieś po południu. Dzień zawsze witam zieloną herbatą, która podobno robi nowotworom otwory w poprzek, ale ja nie boję się nowotworów – piję ją, bo lubię. Śniadanie zawsze syte, jednak lekko strawne i nieprzedobrzone dobrami. Trwa minimum dwie godziny, łącznie z poranną toaletą. To jest optymalny czas na „wejście żółtka” – jak mawiał dość abstrakcyjnie mój świętej pamięci dziadek. Poranna prasa. Tworzenie listy zakupów. Obmyślanie melanży żywieniowych na później. Praca. Obiad z pełną celebracją. Ogólnie rozumiany relaks. I tak dalej. Bajka!

LINK DO CZĘŚCI 2

Zakręt obręczy

Wysoce aktywny zakręt obręczy
na którym zawisła twoja rzeczywistość
przywołuje głodne duchy z pamięci
zwabione światłem rozwieszonych lampionów
dokonacie razem palenia świata
by bez bagażu kreślić nowe zakręty
na jawie oburęcznych płomieni
we śnie zaprzeszłych kalendarzy
zakręt obręczy znosi na pobocze
pełne wyprysków bólu.

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „POEZJA PĘKŁA”

Nim cisza przeminie

W bezładzie neuronów serca otwierane przez żyły
kiedy to otoczenie wymagało ujawnienia
zgliszcza pożarów
z których nic nie wyszło
platoniczne okrzyki negujące ciałopalenie
podpalanie od zewnątrz nie daje efektu płonięcia od środka
nieznane to dźwięki przed ekstrakcją składników
krystaliczny głos w wypróżnionych żłobieniach
szuka celu
wyjścia z labiryntu uczuć człowieczych
nim ciszą przesiąknie za życia
nim potem znów
cisza przeminie.

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „POEZJA PĘKŁA”

Mózg matrioszka

Osiadłem na płyciźnie w ostatniej matrioszce
oślizgła cylindryczna wydmuszka człowieka zmąciła morze
nie powinno być dni pamięci
spaliłem dzienniki
bez pamiętników nie ma opamiętania
maszyna do produkcji splendoru wypromuje jednostkę na mieście
z rozdzielonych części przeszłości zostały tylko pomówienia
dno osiągnięte a morze rozbełtane
gotowe do kunsztownego panierowania skorupki.

 

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „POEZJA PĘKŁA”

Ostatnia próbka młodości

Obserwuję niebo
na połoninie własnego bytu dziko rosnąca młodość
która nie przychodzi łatwo
bo to już ostatnia próbka młodości
zaśniedziała amnezją chryzografia
w magazynie domu starców dla anachronicznych bogów
co odzyskują miłość z obozów
składowaną bezbożnie płótnem do dołu
i transportują barkami wzdłuż styksu
rozciągłości biegu zazdrości matka natura
jednokolorowe zdjęcia wielu zapomnianych miejsc
gliną zlepione matryce skaz
krwawe strzępy całunu szarpane zrywem ognia
wypalone ziarna pszenicy i srebra
nektar życia miażdżony duchowym głodem nie rozciągnie warg
podniebne wojaże w błękicie niweczy ziemski plan
i czas przebywający krótsze dystanse
przeszłość uwikłana w pamięci okruchy
żeby tylko starczyło siły do jutra.

LINK DO SKRÓCONEJ WERSJI

LINK DO WERSJI MULTIMEDIALNEJ

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

Otwory

Wsparci przeszłością
nie dającą wsparcia
demonizujemy czas rzeczywisty
mogąc rzeczywiście oszaleć
testowani otwartymi sprawami
sprawiamy w zamknięciu nowe otwory
niby doszczętnie spalone mosty
wciąż płoną na całej długości
budując kolejną nieruchomość
burzymy koleje źle wytrawionych kości
pamięć nie obraca się w niwecz
a niwecz lubi powracać ze złością.

 

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

Posiadacze

Wszelkim amatorom posiadania delikatnie wytłumaczę
koty służą do jedzenia
poza tym należy je głaskać
jest to konieczne i niezbędne dla prawidłowego rozwoju kota
towarzyszący temu proces mruczenia jest fajny
można je czasem zabawiać
rozpieszczać smakołykami
przytulać
pamiętać trzeba o zamykaniu i otwieraniu im drzwi
zawsze gdy mają na to ochotę
regularnie sprzątać ich otoczenie
komfortowo miękkie posłanie na dwudziestogodzinną drzemkę
z co godzinną przerwą na posiłek
to oczywiste minimum
to koniec przyjemności posiadania
zapewnić kotu święty spokój
czekać w nieustającym pogotowiu spełniania zachcianek
jeżeli bezspornie będzie miał na nie ochotę
w przeciwnym razie odsyłam na swoje.

Posąg

 

Obrywy pamięci
w przystępie pękających menhirów bezradności
zanokcica drapieżnej zawiści
więzi rodzinnej
na kształt łomu
kształt niepodzielny
bardziej
posąg rodzicielstwa
bez rąk
nóg
i głów
ciało właściwe
jedyne
właściwie jedyne
pozbawione wolnych marzeń.

Bezcelowe wzory wyobraźni

Smugi świecowych kredek
na ślepych zaułkach luster
bezcelowe wzory wyobraźni
zdradzające dziecko
czarna tęcza drgająca ramionami
czerwone oczy ścian
albinotyczne króliczki na bieli
dzieciństwa
ortodoksyjnej wyznawczyni wiary
w nic wielkiego
praktykującej autoagresję traumy
nawet po wyparciu się siebie z pamięci
kolejny raz całkiem egoistycznie
bardzo pragnie się skrzywdzić.

 

LINK DO ILUSTRACJI

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

Tysiąc żurawi

Tysiąc żurawi zerwane w furii
makabrycznej ucieczki wewnątrz pokoju
w rozstępach paneli połamane pióra
przerwy żywego drzewa o nienaturalnej gładzi
niemożność wyswobodzenia z mistycznych rozgałęzień
żłobienia pamięci kory odbijające zrozumienie
wizyjnych refleksów stali na matowych dwu wymiarach
miriady błysków kontra pojedyncza chęć samookaleczenia
forsowna śmierć pod rwącym łańcuchem pił tarczowych
pracujących synchronicznie do kursu światowej giełdy
uzależnienie żurawi od skonsolidowanych czynników podaży
ścisły popyt na towary dziewiczego pochodzenia
opartych o zapotrzebowanie ekonomiczne pierwszego ogniwa
pierwsze ogniwo wszystkich łańcuchów troficznych
samoregulacja ekologiczna podważyła jego trafność
w dążeniu do unicestwienia
nie będąc w stanie przystosować się do nowych warunków konsumpcji
i miłości.

 

LINK DO WERSJI GRAFICZNEJ

Moje ciało szuka sieci

Opancerzone transporty nadziei na źle wyważonych kołach klepsydr
źle obtoczone pustynne ziarna matu
moje ciało szuka sieci
poza zasięgiem mistrzostw sensu w kładzeniu cienia
nowe sposoby wyrażania zwyrodnień
kier bez wyjścia na mini dżeki
złamana tęcza w konwulsjach odplamiacza
ale mogę się mylić
mam zapalenie spojówek
moje ciało szuka sieci
wikła się w ludzi z poza kompletu
całe talie przydeptywane przez zapisywaną na nowo pamięć
przekierowania do innego użytkownika
osiemdziesiąt gigabajtów nie odpowiada.

Gdy ogród umiera

Gdy ogród umiera
deszczowym ekranem świtu chłód płatki róż naciera życia łaknieniem
zanurza w przestrzeni wody całą objętością pragnienia poskręcaną urnę korzeni
czerpie ze studni samotnego odgłosu
między falą zwróconą echem
uwodniony ból powszedni o przedłużonej dacie ważności z domieszką istnienia
podtrzymuje soplem wymarzłe pąki
przed uderzeniem krawędzi rozgrzanego piłą tarczową kamienia
o nieciosanej twarzy
byle do wiosny wilgotnej od progu
może być grudniową porą cudów

chłodnia ogród przechowa śnieżnej pokrywy ciężaru uczuciem
rekombinacja zerwanych połączeń w sieci obłędu i muru
tego z kamieni palących opoki
pod włos narzucającej się pamięci za grosz nie wartej jutra
wodne opary wyssane z ich wnętrza
wessane w otchłań po zgliszczach ogrodu

porannym przypływem rosy zasilanym wprost z mroku
krople z powierzchni wchłoną życie przechylone do końca
zasób od podstaw łagiewki na wskroś suchotniczy
wystarczy by przeżyć odbiciem gruntu
granice sytości nie do przebicia dla pąków
za to zdrewniałych części wilgoć nie drąży.

Głuchołazy

Ogień się wzniecił i diabeł już się zbudził
na zgliszczach po tobie
w ruinach nieutraconej pamięci
nie do odzyskania po wyrzuceniu na bruk
trzaski żywiołu na plantacjach zniczy
włóczędzy nie mają nic do stracenia
wypróżnione matryce kochania
przewrotne poczucie dumy sprowadzone do parteru
krzyki negatywów w suterenie egzaltacji
bezpańskie głuchołazy uczuć
kradzione przeźrocza z bezdomnego raju
który przestał być jedynym właściwym.

 

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „ŁOSKOT DROGI MLECZNEJ”

O jedno niebo więcej

To nic
podręczne przenośnie anatomiczne
i niespodziewany zanik uczuć
ściana ognia na pogrążonych terytoriach pamięci
nic nie mówiące kwarcytowe tafle piasku
przejaskrawione by wszystko było jasne
w drodze do upragnionej teraźniejszości
o jedno niebo więcej
za każdym razem mniej murszejące
słowa dawane na pewno i na zawsze
w nie przeciwieństwie do nigdy.

wydawnictwo domowe

WIERSZ POCHODZI Z TOMIKU „O JEDNO NIEBO WIĘCEJ”